چگونه فراموشت کنم تو را که از خرابه های بی کسی به قصر سپید عشق هدایتم کردی .

   عاشقی بیقرار و یاری باوفا برای خویش ساختی . 

    آهو بره ای شدی و دوستی گرگ را پذیرفتی .

   و برای شانه های او شانه ات را ارزانی داشتی .

   و با صداقت عاشقانه ات دلش را به دست آوردی .

   چگونه فراموشت کنم تو راکه سالها در خیالم سایه ات را می دیدم .

   و طپش قلبت را حس می کردم. و به جستجوی یافتنت به در گاه پروردگارم دعا می کردم که خدایا پس  کی او را خواهم یافت . 

   چگونه فراموشت کنم تو را

   که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم.

   برایم تمتمی اسمها بیگانه شده اند و همه خاطرات مرده اند .

   دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم فکرم را نیز به تو می دهم . بازوانم را به تو می بخشم ونگاهم از آن توست و شانه هایم که نپرس . دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظات تو را می خواهند و برای  عطر نفسهایت دلتنگی می کنند .

چگونه فراموشت کنم تو را

  که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ نوشته هایم باشد . پیشترها سبز را نمی   شناختم بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم . سبز را با تو شناختم و دلم می خواهد که با یاده تو همیشه سبز بنویسم . دلت را به من بده فکرت را به من بده سرت را روی شانه هایم بگذار .

  و بگذار عطر کلماتت را میان هم قسمت کنیم ...