آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند

در ها عبور غمناک مرا می جستند

ومن می رفتم

می رفتم تا در پایان خودم فرو افتم

ناگهان تو از بیراهه لحظه ها

میان تو تاریکی

به نم پیوستی

صدای نفس هایم

با طرح دوزخی اندامت درآمیخت

همه تپش هایم از آن تو باد

چهره به شب پیوسته

همه تپش هایم

لینک مطلب

دستانم تشنه ي دستان توست

 شانه هايت تکيه گاه خستگي هايم

 با تو مي مانم

 بي آنکه دغدغه هاي فردا داشته باشم

 زيرا مي دانم فردا بيش از امروز

 دوستت خواهم داشت

خوش به حال آسمون

 كه هر وقت دلش بگيره

 بي بهونه مي باره ...

 به كسي توجه نمي كنه ..

 از كسي خجالت نمي كشه ...

 مي باره و مي باره و ...

 اينقدر مي باره تا آبي شه ...

 ‌آفتابي شه ...!!!

 کاش ... کاش مي شد

 مثل آسمون بود ...

 كاش مي شد وقتي دلت گرفت

اونقدربباری تابالاخره آفتابی شی

 بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بود.

هر شب وقتی تنها می شم

 حس می کنم پیش منی

 دوباره گریه ام می گیره انگار تو آغوش منی

 روم نمی شه نگات کنم

 وقتی که اشک تو چشمامه

 با اینکه نیستی پیش من

 انگار دستات تو دستامه

 بارون می باره

 با تو رو دوباره پیشم می بینم

 اشک تو چشمام حلقه می شه

 دوباره تنها می شینم

 قول بده وقتی تنها می شم

 بازم بیای سراغ من

 شبای جمعه که می شه بیا سر مزار من

لینک مطلب

انسانها به رنج نیازمندند،قدری نا کامی

برای صیقل دادن روح آدمی لازم است.

لینک مطلب

 آغاز کسی باش که پایان تو باشد

لینک مطلب