خاليِ دستانت را به من بسپار ، تا عاشقانه نواختن را به انگشتان هميشه زخمي ات بياموزم ؛ تا به آنها بياموزم چگونه طرحي از عشق بزنند . دستانت ، اگر زبرند و خشن ، اگر پينه بسته و مرگ پذير ، اگر آشنا با فقر ، اگر پركينه از خيانت .. اگر ... و اگر ...... نترس ، به من بسپارشان تا به آنها بياموزم كه چگونه محبت را بر حرير سبز احساس گلدوزي كنند . دستانت را ، دستان تنها و پر مهرت را بسپار به من ؛ گيتار دلت نوازنده مي خواهد - اين را خيلي وقت است كه مي دانم .. كه مي داني . پس دستان كوچكت را به من بسپار تا به آنها ياد بدهم چگونه بر تن فقر مشت بكوبند ؛ آنها را به من بسپار و مطمئن باش دستان من و دستان تو ، بر فراز بلندترين بام ، بوم خوشبختي را به زيباترين رنگ آغشته مي كنند .. به رنگ ماندگارِ عشق .
میخوام بگم دوست دارم ، به پنجره به آسمون
به این شب آینه دزد ، به تک درخت کوچمون
میخوام بگم دوست دارم به هر چی خوب ، هر چی بد
به خونه های کاهگلی ، به سیبای توی سبد
میخوام بگم دوست دارم به بغض تلخ انتظار
به بدترین فصل سفر ، به آخرین سوت قطار
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار اسمون
فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون
****** *
دلم دوباره امشب اروم نداره
برای دیدن تو دل بیقرارهبدون تو عزیزم قلبم میگیره
تواین شبای تارم تویی ستاره
*****************
باور نداره دلم تورفتی از کنارم
به شوق دیدن تو روزا رو میشمارم
شاید یه روزی بشه بیای پیشم دوباره
از اخر قصمون کسی خبر نداره
گريه کن جدايی ها مارو رها نمی کنن
آدما انگار برای ما دعا نمی کنن
گريه کن حا لا حالا از هم بايد جدا باشيم
بشينيم منتظر معجزه خدا باشيم
گريه کن منم دارممثل تو گريه ميکنم
به خدای آسمونامون دارم گلايه ميکنم
گريه کن واسه شبهايی که باهم بوديم
تنهايی برای سنگينی غصه کم بوديم.
گریه کن عزیزم اما نه واسه خودت
واسه اینکه نمیشه دیگه بیام تولدت
گریه کن جداییا ما رو رها نمی کنن
آدما انگار واسه ما دعا نمی کنن
گریه کن حالا حالا از هم باید جدا باشیم
بنشینیم منتظرمعجزه ی خدا باشیم
گریه کن منم دارم مثل تو گریه می کنم
به خدای آسمونامون گلایه می کنم
گریه کن توبختمون یه برف سنگین نیومد
این همه پرنده رد شدمرغ آمین نیومد
گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم
تنها برای سنگینی غصه کم بودیم
گریه کن برای روزایی که خورشیدی نداشت
دلای من و تو که به خرد امیدی نداشت
در عشق اگر عذاب دنیا بکشی
با اشک دو دیده طرح دریا بکشی
تا خلوت من هزار فرصت باقیست
تنها نشدی که درد تنها بکشی.
مي نويسم روي عکست مي ذارم تو قــاب لحظه
چشمـــاي تــو دستاي تو به يه دنيايــي مي ارزه
تو که نيستي کم مي يارم با تو مـن گــل بهــارم
مهربــــونم مهربـــــونم تا ابــــد تو هستي يــــارم
تو چه باشي چه نباشي چشم من بارون مي بـاره
اونقـده دوستت دارم مـــن به خـــدا قد ستــــــاره!!
نفســــهــات بــوي بهشته!اي تو پاک وآسمونـــي
عطر گندمزارو داري به فرشتــــــه ها مي مونــــي
تو چشاي من نگاه کـن من که از تو سير نمي شم
قول بده پيشم مي موني من که با تو پير نمي شم
خزون
دوباره خزون اومد نم نم بارون می زنه تو صورتم
بوی خاک و نم کوچه می گه هنوز دیونتم
رعد و برق فهمیده انگار زندگیم شده غم انگیز
دستای کی رو گرفتی زیر بارونای پاییز
میخوام اینجا با تو باشم زیر بارونا دوباره
ولی افسوس نه تو هستی نه دیگه بارون می باره
خزونم داره میره نمونده برگی رو درختها
من هنوز منتظرم توی جاده تک و تنها
دیگه بارون نمی باره توی جاده پر برفه
به خدای آسمونا عشقت از یادم نرفته .....
فرشته تصمیمش را گرفته بود.
پیش خدا رفت و گفت خدایا می خواهم زمین را از نزدیک ببینم.
اجازه می خواهم و مهلتی کوتاه.دلم بی تاب تجربه ای زمینی است.
خدا درخواست فرشته را پذیرفت.
فرشته گفت تا باز گردم بالهایم را اینجا می گذارم. این بالها در زمین چندان به کار من نمی آید.
خداوند بالهای فرشته را بر روی پشته ای از بالهای دیگر گذاشت و گفت بالهایت را به امانت نگه می دارم اما بترس که زمین اسیرت نکند زیرا که خاک زمینم دامنگیر است.
فرشته گفت باز میگردم.حتما باز می گردم.
این قولی ست که فرشته به خدا می دهد...
فرشته به زمین آمد و از دیدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد.
او هر که را می دید به یاد می آورد.زیرا او را قبلا در بهشت دیده بود.
اما نمی فهمید چرا این فرشته هابرای پس گرفتن بال هایشان به بهشت بر نمی گردند.
روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چیزی را از یاد برد.
و روزی رسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته ی دور و زیبا به یاد نمی آورد.
نه بالش را و نه قولش را...
فرشته فراموش کرد.فرشته در زمین ماند.
فرشته هرگز به بهشت بر نگشت...
عاشقت خواهم ماند.........بی آنکه بدانی
دوستت خواهم داشت..........بی آنکه بگویم
درد دل خواهم گفت..........بی هیچ کلامی
گوش خواهم داد.........بی هیچ سخنی
در آغوشت خواهم گریست..........بی آنکه حس کنی
در تو ذوب خواهم شد.........بی هیچ حرارتی
اینگونه شاید احساسم نمیرد
بي نهايت دوستت مي دارم
باز هم دلتنگي ، باز هم گريه هاي شبانه ام
يه عاشق غمگين ، در حسرت شبهاي بي ستاره ام
سخت دلتنگم ، سخت بيقرار و بي تابم ...
كجاست شانه هاي گرم و مهربانت ، تا گريه كنم ؟
كجاست آن لبخندهاي عاشقانه ات تا باز هم ديوانه شوم ؟
چرا ديگر درد دلي براي گفتن نداري ؟
چرا اشكهايت را از من پنهان مي كني و حرفي براي گفتن نداري ؟
چرا قلب عاشقم را در انتظار چشمانت مي سوزاني ؟
آنقدر دلتنگ چشمانت هستم كه نمي توانم در هيچ چشم ديگري نگاه كنم
آنقدر بيقرارم كه هيچ اتفاقي ، دل غمگينم را شاد نمي كند
براي گريستن ، شانه هايت را كم دارم
شانه هايي كه بارها و بارها در خواب و خيال ، تكيه گاه دل عاشقم بود
براي عاشقي ، نگاههاي زيبايت را كم دارم
نگاههايي كه تنها دليل زندگي و عشقم شد
چرا ديگر براي غصه ها ، اشكها و دلتنگي هايم جوابي نداري ؟
شب دراز است و من هنوز هم در انتظار نسيم صبح سپيد مانده ام
اي دل ديوانه ي من ! با غمهايت بساز و با اشكهايت بسوز ، اما دم نزن
اي دل عاشق و بيقرار من ! صبر كن شايد نسيم ، خبري از عشق برايت بياورد
اي دل بساز ! شايد قاصدك خبري از يار آورد
صبر مي كنم و عاشق مي مانم كه خوشبختي از آن عاشقان است
ما غرق گناهیم ولی پاک سرشتیم
حسرت زده یک وجب از خاک بهشتیم
شکرانه زایل شدن حالت اغماء
از خوردن آن میوه ممنوعه گذشتیم
افسوس که این ماه مبارک به سر آمد
در دفتر اعمال ثوابی ننوشتیم
عید سعید فطر مبارک .
دختری دلش شکست
رفت و هر چه پنجره
رو به نور بود
بست
***
رفت و هر چه داشت
یعنی آن دل شکسته را
توی کیسه زباله ریخت
پشت در گذاشت
***
صبح روز بعد
رفتگر
لای خاکروبه ها
یک دل شکسته دید
ناگهان
توی سینه اش پرنده ای پرید
چیزی از کنار چشمان خسته اش
قطره قطره بی صدا چکید
***
رفتگر برای کفتر دلش
آب و دانه برد
رفت تکه های دل شکسته را به
خانه برد
***
سال هاست
توی این محله با طلوع آفتاب
پشت هر دری
یک گل شقایق است
چون که مرد رفتگر
سال هاست
عاشق است
عشق عشق
عشق عشق عشق عشق
ای از تو شکوفایی از عشق حمایت کن
این قلب مرا دریاب آنگه به من عادت کن
بر دشت کویر دل تو بارش بارانی
طوفان زده عشقم فرجامی و پایانی
روییدن من از توست
تو سبز بهارانی
احساس درونم را
افسوس نمیدانی
افسوس
چقدر بی تو فضای اتاق عریان است
به عمق ظلمت تنهایی غریبان است
در این بهار اگر با ستاره برگردی
ز چلچراغ رُخت کلبه ام چراغان است
یخاب می چکد از روزگار سرد و سیاه
بدون گرمی تو فصل ها زمستان است
نوید آمدنت را بگوش باد بگو
که با حضور تو پائیز، چون بهاران است
تو اوج قله اسطوره های شعر منی
که راز عشق در آن آشکار و پنهان است
کبوترانه مبادا به قهر برگردی
که در نبودن تو قلب من هراسان است
تویی پناه دلم ، ای شکوه شعر و غزل
دل ، چو گیسوی تو ، پریشان است
ای آسمان زیبا امشب دلم گرفته
از های و هوی دنیا امشب دلم گرفته
یک سینه غزق مستی دارد هوای باران
از این خراب رسوا امشب دلم گرفته
امشب خیال دارم تا صبح گریه کنم
شرمنده ام خدایا امشب دلم گرفته
خون دل شکسته بر دیدگان تشنه
باید شود هویدا امشب دلم گرفته
ساقی عجب صفایی دارد پیاله ی تو
پر کن به جان مولا امشب دلم گرفته
گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است
فردا به چشم اما امشب دلم گرفته
به ماه رسیده آهم امشب.... آهم نرسد به ماهم امشب
آنگاه که
ضربه های تیشه زندگی را
بر ریشه آرزو هایت حس می کنی
به خاطر بیاور که
زیبایی شهاب ها
از شکستن قلب ستاره گان است
خورشید آواره وار طلوع کرد دیوانه وار انتظار کشید و معصومانه غروب کرد
و شاید ماه نمی داند چرا آسمان شب
مال اوست...
این بار هم برای تو.....
این بار هم برای تو می نویسم
برای تویی که بیش از پیش محتاجم ساخته ای
تویی که مرا در غم فراق خویش اسیر ساخته ای
این بار نیز کلمات به درستی ادا نمی شوند
زمانیکه می خواهند از تو بنویسند
نمی دانند چه طور بنویسند
می خواهند از ژرفای احساسات خود برایتان بگویند
اما با این وجود هیچ ندارند که بگویند
این بار هم خالصانه می گویم :
عزیزم دوستت دارم
خـدايــــا
خـدايــــا
اشکهايم را مي بيني که بر گونه هاي خيسم مي غلطند ؟
زبانم را مي بيني که در دهان لرزان التماست ميکند؟
خدايا تن خسته ام ديگر توان حرکت ندارد مانند آن کوه بلند..
خدايا در نگاهم چه مي بيني ، آرزويي محال؟
آنکه هيچوقت به آن نميرسم ، مانند خورشيد و ماه...
اما خدا .. فقط تويي که ميتواني روزي کوه را به حرکت در آوري
و خورشيد و ماه را يکي کني..
وقتي با ياد تو کوزه بغض گلويم شکست اشک روان شد از نگاهم..
نگاهی که به آسمان ، در جستجوی توست..
خدايا دلم کوچک است و با کوچکتر بهانه اي مي گريد
نگاهم کن..نگاهم
به همان قدر که چشم تو پر از زیباییست
بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهاییست
این غزلهای زلالی که زمن میشنوی
چشمه جاری اندوه دلی دریاییست
چند وقت است که بازیچه مردم شده ام
گرچه بازیچه شدن نیز خودش دنیاییست
دل به دریا زده تا بازهم آغاز کنم
ماجرایی که سرانجامش یک رسواییست
امشب ای آینه تکلیف مرا روشن کن
حق به دست دل من عقل و یا زیباییست
دلخوش عشق شما نیستم ای اهل زمین
به خداوند که معشوقه من بالاییست
این غزل نیز دل تنگ مرا باز نکرد
روح من تشنه یک زمزمه نیماییست
